ODCINEK 15
Wstawaj, idioto.
Ty arogancki sukinsynu.
Taki gryzipiórek jak ty ma swoje granice.
Myślałeś, że nie będę mógł użyć broni w Korei?
Jeśli Choe Bok-geun spotyka się z Oh Kang-ho,
mam zabić ich obu?
Tak. To możliwe?
Przyszykuj dość pieniędzy, żeby sprowadzić moją rodzinę.
Kiedy wróciłeś do Korei,
kto zlecił zabicie mnie w Cheong-ju?
Osobą, która zleciła mi twoje zabójstwo w Korei,
był Lee Sun-woo,
twój brat.
Dzięki tobie zbiliśmy całkiem sporą fortunę,
ale czas się pożegnać.
Man-ho!
Co się dzieje, szefie?
Ty!
Nic nie zrobiłem.
To on kazał mi wszystko zrobić.
Straż Pożarna Paju.
Mam tu dwie osoby uzależnione od neurotoksyn
w opustoszałeś fabryce.
Co takiego? Neurotoksyny?
Weźcie antytoksynę.
Szefie.
Szefie!
Nie.
To pomyłka.
Straciłem pamięć,
ale przypomniał mi się ten numer.
Już powiedziałem, że to pomyłka.
Co sugerujesz?
Dlaczego chciałbym twojej śmierci?
Co robisz?
Zejdź mi z oczu.
Ale...
osobą, która zleciła twoje zabójstwo w Korei
nie był pan Oh,
ale Lee Sun-woo, twój brat.
Jak się nazywasz?
Lee Cho-in,
nic nie pamiętasz?
Lee Cho-in, kochany braciszku.
Sprawdziłeś to?
Choe Bok-geun miał się spotkać z Oh Kang-ho.
I co się stało?
Pozbyłem się dwójki z Chin,
ale zgubiłem Oh Kang-ho.
Co takiego?
Nic się nie stało.
Proszę się niczym nie przejmować.
Rozerwę tego drania na strzępy, zapewniam pana.
To....
To już nieistotne.
Co usłyszał Lee Cho-in?
Co powiedział mu Choe Bok-geun?
Nie wiem, nie słyszałem ich.
W porządku.
Nie zostawiajmy żadnych niedoróbek.
Zadzwonię potem.
Lee Cho-in...
Wszystko już wiesz?
W końcu
wszystko odkryłeś?
SUN-WOO
Cho-in?
Cho-in.
Gdzie jesteś?
Cho-in.
To ja.
Co robisz?
Lee Cho-in.
Cho-in.
Cho-in!
Lee Cho-in!
Abonent jest w tym momencie nieosiągalny.
Doktorze Lee Sun-woo.
Matko.
Właśnie chciałem z panem porozmawiać.
Chodźmy razem do domu.
Pogadamy po...
Możemy omówić to jutro, matko.
Coś się stało, doktorze Lee?
Nic wielkiego.
Potem wszystko opowiem.
Sun-woo!
Co to jest?
Guma.
Trzymaj się mnie jak ta guma.
Nic mi nie będzie.
Nie martw się i idź spać.
Sun-woo!
Sun-woo.
Co cię tu sprowadza o tej porze?
Seo-yeon...
Sun-woo.
Ja tylko...
Ja...
Stęskniłem się za tobą.
Kim Seo-yeon, ja...
Tak bardzo się stęskniłem.
Dobrze. Cieszę się, że przyszedłeś.
Czy...
Był tu Cho-in?
Nie.
Nie dzwonił do ciebie?
Nie.
Gdzie jesteś, Lee Cho-in?
Jak?
Jak brat może chcieć
zabić własnego brata?
Jak brat może chcieć zabić młodszego brata?
Lee Sun-woo!
Gdzie jesteś, panie Lee?
Martwię się o ciebie.
Gdzie jesteś?
Kwartalne zebranie Centrum
odbędzie się jutro.
Gotowi?
Oczywiście.
Jak wiadomo, to nasza pierwsza oficjalna rewizja Centrum.
Pozwoli uspokoić członków zarządu,
którzy skłaniają się w stronę Centrum Ratownictwa Medycznego.
Jednocześnie pokażemy mediom,
że nasze centrum ma się świetnie.
Proszę się nie martwić.
Mamy dość danych do poparcia rozwoju.
W porządku.
Czy coś cię gnębi?
Dostałam dziś rano
telefon od doktora Banga z Cheong-ju.
Naprawdę?
Tak.
Od wczoraj nie może się skontaktować z panem Oh.
Pytał, czy pan z nim rozmawiał.
Pan Oh na pewno miał mi coś do przekazania.
Zostaw to, mamo.
Nie ważne, kto cię niepokoi.
Wszystkim się zajmę.
Ty możesz się skoncentrować na kluczowych sprawach szpitala.
Pójdę już.
Dobrze.
A jak się miewa Cho-in?
Na pewno dobrze.
To dobrze.
Pani Oh Young-ji?
Pani jest Young-ji?
Doktorze Lee Cho-in?
To doktor Lee Cho-in.
Byłam twoją przewodniczką w Szanghaju.
Jestem Oh Young-ji.
Przyszła pani do Lee Cho-ina?
Nie...
Ja tylko...
Cho-in ma dzisiaj dzień wolny.
Słucham?
Nie ma go?
Tak.
Pani doktor, nie mogę się skontaktować z doktorem Lee.
Jeśli się nie mylę, jest w domu letnim w Yang-gu.
W domu letnim w Yang-gu?
Dokładnie.
Proszę dać mi chwilę.
Co robisz?
Chcesz jej powiedzieć, gdzie jest?
Proszę.
Nie będzie trudno tam trafić.
Bardzo dziękuję, pani doktor!
Nie wiesz nawet, kim jest.
Pomogła Cho-in w Cheong-ju, kiedy cierpiał na amnezję.
Może nie należało jej mówić.
Myślę, że Cho-in udaje amnezję.
Może tylko pogorszyłaś sprawę.
Nie wiem, co się z nim wczoraj stało,
ale Cho-in nigdy nie opuścił pracy.
Musiało się coś stać.
Myślę, że dobrze mu zrobi, jeśli będzie miał kogoś przy sobie.
Czyli ona jest blisko Cho-ina, tak jak ja jestem blisko ciebie?
Zebrało ci się na żarty?
A jak właściwie wygląda nasza sytuacja?
Jakakolwiek by nie była,
"Kto nie jest zakochany, ten jest winny".
Jesteś winna? Bo ja nie.
Nie daj się skrzywdzić, Cho-in.
Pani Oh Young-ji, na głowę pani upadła?
Już prosi pani o urlop?
Przepraszam, ale wypadło mi coś nagłego.
Liczy pani na to, że zawsze ktoś pani pomoże?
Nikt mi nie pomaga.
Dlaczego w ogóle rozmawiam z uciekinierką?
Niech pani robi, co chce!
Dziękuję.
Naprawdę wychodzi?
Pani Oh Young-ji!
STRZAŁY NA PUSTYNI
ZATWIERDZENIE CENTRUM
LEE CHO-IN VS. OH KANG-HO
AMNEZJA
POWRÓT DO SZPITALA BOSUNG
UDAWANA AMNEZJA!
OSOBA, KTÓRA ZLECIŁA MOJE ZABÓJSTWO
LEE SUN-WOO?
Wszystko już wiesz?
Gdzie jesteś
i co zamierzasz, Lee Cho-in?
Cho-in.
Cho-in, tak bije moje serce.
Słyszysz?
Tak.
Dopóki moje serce nie przestanie bić,
będę cię chronić.
Będę cię chronić, jeśli ktoś ci dokuczy albo cię uderzy.
Nigdy nie będziesz sam.
Obiecuję.
Dobrze, Sun-woo.
Panie Lee.
Panie Lee Cho-in.
Panie Lee!
Panie Lee Cho-in!
Jesteś tu, Young-ji.
Panie Lee, wszystko w porządku?
Co się stało?
Jesteś rozpalony.
Panie Lee, panie Lee Cho-in!
Otwórz oczy.
Panie Lee!
Panie Lee.
Wszystko w porządku?
Panie Lee.
Już odzyskałeś pamięć,
więc powinieneś być szczęśliwy.
Dlaczego tak nie jest?
Masz jakieś kłopoty?
A może
okazujesz szczęście wewnątrz?
Postarajcie się złapać bańki.
Daj mi dziesięć minut.
Mogłeś zaczekać dziesięć minut.
Zajęcia jeszcze się nie skończyły.
Przepraszam.
Przepraszam, ale nie mogłem dłużej czekać.
To twoja nowa strona.
Czasem to nie takie złe.
Proszę dać mi największy.
Co pani robi?
Potrawkę z kurczakiem.
ŻEŃ-SZEŃ
Wezmę to i kilka chińskich daktyli.
Dobrze.
Ziemniaczane pierogi są jak narkotyk.
Trochę jak ty.
Spróbuj.
Co to?
Zupa z ziemniaczanymi pierogami.
Dodałem trochę tasznika, żeby nadać smaku wiosny.
Spróbuj.
Dawno nie byliśmy w muzeum.
Ostatni raz był przed moim wyjazdem do Stanów.
Wiesz, kim była żona malarza Park Su-geuna?
Cóż...
Była jego sąsiadką.
Malarz, który miał tylko wykształcenie podstawowe
i był biedny, nie miał jej nic do zaoferowania.
Ale powiedział, że uczyni z niej szczęśliwą żoną artysty.
To piękne.
Ja
też jestem biednym człowiekiem, który nie wie,
ile czasu mu zostało.
Ale chciałbym uczynić z ciebie
moją szczęśliwą żonę.
Kim Seo-yeon,
wyjdziesz za mnie?
Sun-woo...
Wiem, że to szybko.
Wiem, że jesteś tu ze mną,
ale czuję, że uciekasz mi przez palce
jak ziarenka piasku.
Boję się.
Panie Lee Sun-woo, powiedziałam, że nigdzie się nie wybieram.
Powiedziałam, że zostanę przy tobie,
a ty ciągle się boisz?
Nie rób tego.
Wiesz, że nie musisz tego robić.
Seo-yeon, nie wiem,
ile zostało mi czasu.
Ale jeśli coś się wydarzy...
Nawet jeśli coś się stanie,
czy możesz obiecać, że zostaniesz ze mną?
Przyrzekam.
Nie musimy się spieszyć.
Dajmy sobie czas.
Poprosisz mnie o rękę kiedy indziej?
Wybacz.
Wybacz mi, Seo-yeon.
Panie Lee, czy...
Panie Lee?
Panie Lee Cho-in?
Panie Lee!
Panie Lee Cho-in.
Panie Lee.
Dobrze spałaś?
Tak.
Pani Oh Young-ji, masz dobrze w głowie?
O co ci chodzi?
Nie zajmowałaś się mną?
I?
Jak mogłaś spać lepiej niż pacjent?
Chrapałaś.
Nieprawda.
Przysnęłam na sekundę.
Naprawdę chrapałam?
Twoje chrapanie mnie obudziło.
Przepraszam.
Zjedzmy trochę potrawki.
Moja sekretna żona zrobiła mi potrawkę z kurczaka,
kiedy spałem.
Chodźmy.
Dobra?
Tak.
Może to dlatego, że z Gangwondo jest bliżej do mojego domu,
jedzenie smakuje tu znajomo.
Naprawdę?
Sam nie wiem.
Panie Lee Cho-in.
Trudno cię rozgryźć.
Co masz na myśli?
Wczoraj wyglądałeś jak najsmutniejszy człowiek na świecie,
a dzisiaj wyglądasz jak uosobienie szczęścia.
Wiem. To dziwne.
Może jestem szczęśliwy, bo jestem z tobą.
Young-ji.
Tak?
Kiedy wrócę do Seulu, mogę nie uśmiechać się zbyt często.
Ale to nie znaczy, że jestem na ciebie zły.
Nie chcę, żebyś miała mylne wyobrażenie.
Mogę stać się bardzo złym człowiekiem.
Wiem, że nie jesteś złym człowiekiem.
Będziesz mi ufać, cokolwiek się stanie?
Tak.
Ufam ci.
Young-ji.
To może być
najszczęśliwszy okres w naszym życiu.
Tato.
Mogę powiedzieć ci o wszystkim,
ale nie mogę wyznać, że to Sun-woo próbował mnie zabić.
Co mam zrobić z Sun-woo?
Nie mogę mu wybaczyć.
Doktor Lee Sun-woo przedstawi
raport o przychodach kwartalnych.
Dzięki waszemu wsparciu Centrum Neurochirurgii
zrobiło niezwykły postęp przez ostatnie trzy miesiące.
W ciągu ostatnich trzech miesięcy
liczba operacji przekroczyła 200,
wykazując 150% wzrost w porównaniu
z liczbami sprzed otwarcia centrum.
Jeśli przyjrzeć się liczbie pacjentów leczonych ambulatoryjnie,
którzy odwiedzili centrum, widać stały wzrost
w przeciągu ostatnich trzech miesięcy.
Poskutkowało to bardzo zyskownym kwartałem.
W przeciągu trzech miesięcy
centrum wygenerowało 12 milionów dolarów zysku.
Panie dyrektorze.
Do dziś nie rozumiałem, skąd obsesja na punkcie
powstania Centrum Neurochirurgii.
Ale właśnie dostałem odpowiedź.
Chcecie sprowadzić więcej pacjentów,
żeby więcej zarobić.
To prawda?
Doktorze Lee Cho-in, widzi pan odsetek
udanych operacji przeprowadzonych w centrum?
92 procent.
Co po takim odsetku,
jeśli pacjent pozostaje w stanie wegetatywnym?
Czy to prawda, że nawet jeśli pacjent nie przeżyje,
operacja zostaje uznana za udaną, bo guz został usunięty?
Na tym polega działanie twojego centrum?
Doktorze Lee Cho-in, czy nie jest pan rezydentem
ratownictwa medycznego?
Co robi pan na spotkaniu w sprawie Centrum Neurochirurgii,
wszczynając burdę?
Pani wicedyrektor,
doktor Lee Cho-in nie jest tu jako rezydent,
ale jako członek zarządu.
Proszę to przyjąć do wiadomości.
Proszę kontynuować, panie Lee Cho-in.
Panie Lee Cho-in, czy ma pan dane
na poparcie tych oskarżeń?
Oczywiście.
Mam całkiem sporo przypadków.
O jakich przypadkach pan mówi?
Proszę pokazać mi przypadek,
kiedy pacjent zmarł po operacji uznanej za udaną.
Nie pamiętasz?
To pacjent, który jest w stanie wegetatywnym
po operacji, którą przeprowadziłeś.
Co takiego?
Lee Jong-min, dyrektor szpitala Bosung.
To nie ty go operowałeś?
Pan Lee Cho-in ma skargi
dotyczące mojej operacji przeprowadzonej na dyrektorze.
Co mam zrobić?
Słyszałem, że istnieją protokoły z każdej operacji przeprowadzonej
w Centrum Neurochirurgii
i ta nie była wyjątkiem.
Zebranie o pojedynczym przypadku.
Dobrze.
Pojedynczy przypadek?
Zrobię to dla ciebie.
Ten arogancki drań.
Jak śmie zjawiać się i rujnować nasze spotkanie.
Członek zarządu?
Nie przejmuj się, matko.
Nic nie udowodni,
nawet jeśli zwołam zebranie w sprawie pojedynczego przypadku.
Na pewno.
Co się dzieje?
Co takiego?
Lee Cho-in zwołał specjalne zebranie zarządu?
Co jest w porządku obrad?
Proszę mi to przesłać.
Sun-woo.
Myślę, że Cho-in zaczyna realizować swój plan.
Co to jest, Cho-in?
Proszę przeczytać.
Zwołał specjalne zebranie zarządu.
Co to znaczy?
ZAWIADOMIENIE O ZEBRANIU SPECJALNYM
Zwołałeś zebranie, nie zawiadamiając nas, Lee Cho-in?
Zostaniemy przegłosowani.
Dlatego przyniosłem lunch.
O czym ty mówisz?
Chcecie zobaczyć?
Lunch? Brzmi dobrze. Co jemy?
To akt własności, który dostałem od dyrektora Lee.
PRZENIESIENIE PRAW
Niesamowite!
To prawdziwa bomba!
Dzięki temu Centrum Neurochirurgii przestanie istnieć.
Czyli zebranie o pojedynczym przypadku to zasłona dymna?
Nie.
Nie, to detonator.
Mamy dużo do przygotowania.
Doktor Kim, Jin-guen, pomożecie mi?
Oczywiście. Teraz nie możemy się wycofać.
Ale pamiętajmy, że jesteśmy drużyną.
Co mamy zrobić?
ZEBRANIE SPECJALNE
Lee Cho-in pomacha nam aktem własności przed nosem.
Tego się spodziewaliśmy.
Doktorze Bang, jak idzie w Cheong-ju?
Naprawdę?
Proszę wrócić do Seulu.
Pańskie stanowisko nie zostało obsadzone.
Proszę wracać jak najszybciej.
Dlaczego sprowadzasz go z powrotem do Seulu?
Nawet jeśli przyniesie akt własności,
może będziemy musieli poddać to pod głosowanie.
Musimy być przygotowani...
Już czwarta.
Naprawdę?
Musisz być głodny. Chcesz coś przegryźć?
Dzięki.
Galaretka z czerwonej fasoli z żeń-szeniem.
Dzięki.
Odpakuję ci.
Dobrze.
Jesteś zajęty.
Wiem jak to jest.
Mogę dostać dane o zeszłorocznych operacjach?
Materiał badawczy?
Trochę danych.
Jedz. To bardzo dobre.
Pyszne.
Tato.
Ten smarkacz, Cho-in.
Wszystko co wymyślił, kiedy się ukrywał, to zebranie
o pojedynczym przypadku.
Tym razem tak go zgniotę,
że się nie podniesie.
Możesz się tego spodziewać, ojcze.
Tato.
Czy ty
mnie słyszysz?
Lee Cho-in.
Nie będziesz mieć niczego.
ZEBRANIE O POJEDYNCZYM PRZYPADKU CENTRUM NEUROCHIRURGII
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Nie mogłem przywołać twojej twarzy,
więc chciałem się jeszcze raz przypatrzeć.
Mówi się, że zakochani ludzie
nie mogą się na siebie napatrzeć.
Może cię kocham.
Możemy zaczynać?
Seo-yeon i ja,
pobieramy się.